Analiza biograficzna w hipnozie (Hipnointegracyjna Psychoterapia Głębi (H.I.T.T.®), to autorska metoda Wernera J. Meinholda (ur. 1 kwietnia 1944, zm. 17 października 2019).

Werner J. Meinhold był znanym niemieckim psychoterapeutą, autorem wielu opracowań, książek i publikacji w czasopismach naukowych i popularnonaukowych. Jego książka „Wielki Podręcznik Hipnozy” stanowi uwieńczenie jego długoletnich studiów i praktyki w zakresie terapeutycznego zastosowania hipnozy, ale także głębokim studium zjawiska hipnozy występującego w życiu społecznym, politycznym i gospodarczym. W Niemczech ukazało się już 10 wydanie tego dzieła, które było tłumaczone na wiele języków. Był również autorem podręcznika dla psychoterapeutów i pacjentów „Psychoterapia w hipnozie” (przetłumaczona na język polski przez dr Kazimierza Pietruszewskiego, ukazała się drukiem w 1997 roku), w którym w prosty i przejrzysty sposób tłumaczy wiele zagadnień dotyczących psychoterapii, procesu leczenia i hipnozy, ale przede wszystkim przedstawia swoją metodę psychoanalitycznej terapii w hipnozie. Werner Meinhold prowadził wykłady i seminaria na całym świecie. Współpracował z uniwersytetem w Ekwadorze ucząc swojej metody. Był wieloletnim Prezydentem International Federation of Integrative Depth Psychology in Therapy and Research of Hypnosis (INFIDEPTH). Został uhonorowany tytułem Professional of the Year 2005 przyznawanym przez Międzynarodowe Centrum Biograficzne przy uniwersytecie w Cambridge, które powstało dla podkreślania i rozpowszechniania osiągnięć wybitnych postaci z całego świata. Werner Meinhold stworzył metodę psychoterapii w hipnozie, która za pomocą regresji w czasie umożliwia dotarcie do głębokich warstw psychiki, mózgu (pamięci utajonej) i pracę terapeutyczną w tych obszarach umysłu.

Jego historia z Polską wiąże się z osobą wybitnego psychiatry i psychoterapeuty, superwizora psychoterapii PTP , kierownika Zakładu Psychiatrii Środowiskowej Katedry Psychiatrii CMUJ w Krakowie profesora Andrzej Cechnickiego, współinicjatora i współzałożyciela GTH Polska (THTiBnH). Profesor Andrzej Cechnicki wiele lat temu po raz pierwszy zaprosił Wernera J. Meinholda do Krakowa a potem przez kilka lat współorganizował spotkania, seminaria, warsztaty z jego udziałem.

Werner w swojej metodzie odwoływał się do kilku podstawowych założeń.

Między innymi zakładał, podobnie jak psychoanalitycy, że umysł człowieka posiada część świadomą i nieświadomą oraz że czynniki i procesy nieświadome mają decydujący wpływ na życie i funkcjonowanie człowieka i relacje z innymi ludźmi, ale również, że można się uwolnić od ich negatywnego wpływu na teraźniejsze życie. Uważał też, że stan hipnozy jest, obok stanu czuwania i snu, naturalnym stanem umysłu człowieka pojawiającym się spontanicznie w różnych momentach w ciągu dnia.

Zauważył, że dziecko do ok. 6 roku życia przebywa w znacznej mierze w stanie hipnozy. I w związku z tym wczesne traumy, deficyty i konflikty, które przeżywa dziecko mogą być przepracowane w dorosłym życiu w trakcie terapii jedynie przy wykorzystaniu hipnozy, czyli powrotem do tego „wczesnego” stanu umysłu człowieka. Wtedy właśnie możliwe jest dotarcie do tych pierwotnych źródeł cierpienia i choroby.

Celem psychoterapii w ujęciu Meinholda nie jest jedynie usunięcie objawów, ponieważ traktuje on objawy choroby, podobnie jak wielu terapeutów, jako wyraz i ekspresję głębszych problemów, które należy rozwiązać. Cele psychoterapii określa raczej jako integrację sił cielesnych, psychicznych i duchowych człowieka i rozwój osobowości w kierunku wolności. A rozwój rozumiany był przez niego jako integrowanie nieświadomych elementów osobowości (usunięcie barier rozwojowych powstałych w poszczególnych etapach życia).

Dużą wagę w terapii Werner przywiązywał również do poszerzania pola samoświadomości pacjenta.
W H.I.T.T® istotne jest także integrowanie odszczepionych (oderwanych) elementów doświadczeń biograficznych oraz reparacja (naprawianie) traumatycznych doświadczeń a także ich odreagowanie (katharsis).

W swojej metodzie Werner odwoływał się m.in. do teorii analitycznej, szczególnie w zakresie faz rozwoju człowieka, jego dojrzewania. Jednak nieco inaczej niż psychoanalitycy widzi on fazy rozwojowe i ich znaczenie. Ponad to uzupełnia je o fazy nie opisywane powszechnie przez psychoanalizę tzn. o okres życia płodowego oraz fazę porodu, która stanowi swoiste przejście z życia płodowego do realnego. Te wczesne fazy życia mają często, zdaniem Meinholda, kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozwoju człowieka. Wszelkie deficyty, urazy powstałe w tym wczesnym okresie rozwoju człowieka, zwłaszcza dotyczące bezwarunkowej miłości i akceptacji dziecka przez matkę, odciskają głębokie piętno w jego rozwoju oraz są przyczynami poważnych zaburzeń psychicznych (np. współczesne badania kliniczne dotyczące przyczyn autyzmu u dzieci, potwierdzają doświadczenia z jego praktyki terapeutycznej).

Jednym z podstawowych warunków stosowania tej metody jest gotowość pacjenta do samopoznania i rozwoju oraz aktywnego udziału w terapii.